رواج فسّاق و فجّار و منافقين و اشرار و جاهليت و جهّال فسق ظاهر و آشكارا شود . فاسق پسنديده و ستايش شود و صاحب قوت و قدرت در چيزهايى كه خداوند دوست ندارد گردد . شخص را به فسق مدح مىكنند و او را خوش مىآيد و مىخندد و بر گوينده رد نمىكند . صداهاى مردم فاسق به دعوت بلند شود و از ايشان شنيده شود و پذيرفته گردد . فاجر را مرد با ظرافت شمرند . از فاجر بپرهيزند از ترس شرّ او . صداهاى فجّار بلند شود . شرّ ظاهر شود و هيچ كس از وى منع نكند ، بلكه براى صاحبش عذرى بسازند . از اشرار بپرهيزند از ترس زبانشان . اشرار را اكرام كنند . از اخيار غفلت كنند و اشرار را بر خود مقدّم كنند . يادهاى منافقين و زنده و پرباران و بادهاى اهل دين ساكت و بىحركت است . ( يعنى دنيا به كام آن‌ها است و باد به نفع آن‌ها مىوزد ) . هر جاهلى نزد مردم ، مردم داناى با اطلاع شمرده مىشود و هر حيله‌گر مكار را مرد افتاده و درويش خوانند . بين شخص با خلوص و اهل شكّ و ريبه تميز ندهند . گرگ را از ميش نشناسند . شعراء زياد شوند ( مانند دوران جاهليت ) و قبرهاى ايشان را مردم مساجد خود اتّخاذ كنند . ( صوفيه اين عمل را كرده‌اند . قبور شعراى خود را خانقاه ساخته و معبد خود قرار داده‌اند . )